Książę i Żebrak

H vs. H i historia polska

Zafundowałam sobie ostatnio kinową edukację z historii najnowszej. Stoczone starcia: 2. Wynik: 1;1. Wnioski: niby źle nie jest, ale też na pewno nie na medal.

Na warsztat wzięłam dwie pozycje: głośną „1920. Bitwę warszawską” Jerzego Hoffmana i „W ciemności” Agnieszki Holland, który to film do dystrybucji kinowej wejdzie dopiero z początkiem roku 2012. O ile propozycja Holland była dla mnie zupełną tajemnicą, o tyle powiem szczerze, że do przedsięwzięcia Hoffmana nastawiona byłam dość sceptycznie.

Odmienny stan świadomości

Jak byłam małą dziewczynką, dorośli opowiadali mi bajki o narkotykach. Bajki równie przerażające co te braci Grimm, w których to Baba Jaga chciała zeżreć Jasia i Małgosię albo wilk przebrany za babcię ostrzył sobie zęby na zakapturzonego podlotka. Po tych opowieściach miałam przed oczami Dworzec Centralny w zimie i mężczyznę z pozlepianymi, tłustymi włosami z wbitą w przedramię strzykawką wypełnioną HEROINĄ. Wyobrażałam sobie jak ten mężczyzna umiera na AIDS w szpitalu z pomalowanymi na mdłozielono ścianami.

Życie bez Jasia Kapeli byłoby nudne!

Drogi Jasiu,

Ostatnie słowo

1.
Bo właściwie po co myśleć i pisać o Krytyce Politycznej, jeżeli jedynym uczuciem wobec tej ponurej organizacji jest współczucie? Dlaczego poświęcać czas i miejsce na narzekania? Może dlatego, że Sławomir Sierakowski jest niebezpiecznym człowiekiem, opętanym marzeniem zdobycia rządu dusz. Kolonizuje kolejne sfery przestrzeni publicznej, buduje silną, hegemoniczną organizację, przez to zatruwa nasze umysły źle pojętym socjalizmem.

O tym, jak trudno być mądrym

Joasiu, Twój artykuł bardzo mnie rozczarował, niestety. Już tak długo się o tym mówi, że miałem nadzieję na jakiś oryginalniejszy głos w tej sprawie. A tu banał… i to stary jak baba.

Wódz

Sławomir Sierakowski zostaje zamordowany w Zachęcie (skąd to znacie?). Pogrzeb, trumna wystawiona w Sali Kongresowej, tłumy na Placu Piłsudskiego opłakują lidera, padają podniosłe słowa, wcześniej pochód żałobny maszeruje głównymi ulicami Warszawy. Ludzie niosą sztandary, wizerunki założyciela „Krytyki Politycznej” pojawiają się w rękach i na koszulkach członków Ruchu Odrodzenia Żydowskiego w Polsce. Co dalej? Jak poradzimy sobie bez lidera? Jak będziemy żyć w naszym kraju, do którego wróciliśmy po latach wygnania? Jakie mamy cele, dokąd zmierzamy? Setki pytań pojawiają się w sercach młodych rewolucjonistów i rewolucjonistek.

O tym, jak trudno być modnym

W 2003 roku Fisz wydał singiel „Warszafka”, w którym śpiewał o specyficznej grupie mieszkańców stolicy, którzy „idą tędy, którędy idą trendy”.

I cóż z tego, że ktoś zamknął pewną stronę internetową

Dzień dobry. Chciałbym sobie publicznie pomedytować nad kwestią wolności słowa w naszym kraju, Polsce. Czy można?

(głos z Sali: „W zasadzie można”)

Dziękuję. Oto stawiam pytanie: czy wolność słowa panuje, czy nie panuje w naszym kraju, Polsce?

(cisza z Sali)

„Może przejdzie”

Fan wie, co znaczy „KMN”. Od 28 lutego mówić można otwarcie o ewolucji regresywnej tego organizmu. Katarzyna Pakosińska odeszła z Kabaretu. Co ciekawe, stało się to niemal bezgłośnie, za niewiele mówiącym oświadczeniem na stronie Kabaretu, w którym wspomniano tylko o rozdrożu zawodowym. Kabaret udziela się nadal, a postać Pakosińskiej, zanurzona w gęstej mazi oczekiwania, przycichła. I oto, na początku maja, Pudelek.pl donosi nareszcie: „wystąpi w Tańcu z gwiazdami”!

Goździki, martwe płody i feministki

Dzień Kobiet już za nami, na szczęście. Było jak zwykle: dużo emocji, dużo krzyku o nic i przemilczeń o wszystkim, co ważne. Oskarżenia, postulaty, naukowe argumenty i naukowe bzdury, nieśmieszne dowcipy i niesmaczne żarciki. I statystki, statystyki, statystyki. Dużo mlecznej papki polało się z telewizora. Puste słowa przelewano w próżnię, na próżno.